Kort Nieuws

Dirk Sterckx betreurt goedkeuring richtlijn voor verlenging van auteursrechten tot 70 jaar door Europees Parlement

Dirk Sterckx betreurt goedkeuring richtlijn voor verlenging van auteursrechten tot 70 jaar door Europees Parlement

Vandaag is in het Europees Parlement een richtlijn over de verlenging van het auteursrecht op muziekwerken goedgekeurd. Het Parlement keurde een compromis goed voor een verlenging van 50 naar 70 jaar. De commissie had oorspronkelijk een verlenging tot 95 jaar voorgesteld. Dirk Sterckx stemde tegen het compromis en betreurt de goedkeuring door het Parlement. Het voorstel is immers onevenwichtig en werd sterk bekritiseerd door artiesten, consumentenorganisaties en experts in auteursrecht. In plaats van de "arme uitvoerende artiest" te helpen, komt het voorstel dat op tafel lag vooral ten goede aan de platenmaatschappijen. Het voorstel werd goedgekeurd met 377 stemmen voor en 178 tegen. Nu moet de Raad zijn goedkeuring nog geven. België is alvast fel gekant tegen elke verlenging van de beschermingstermijn en vormt samen met 9 andere (voornamelijk kleine) landen een blokkeringsminderheid. Mogelijk veranderen enkele van die landen nog van positie. De uitkomst in de Raad is dus vooralsnog erg onzeker.

Achtergrondinformatie

Over wat gaat het voorstel van de richtlijn?

De Europese Commissie heeft medio 2008 een voorstel gedaan om de beschermingsduur van een bepaald soort auteursrechten op muziekwerken te verlengen. Concreet gaat dit over een vergoeding voor artiesten die zelf niets schrijven of componeren maar enkel uitvoeren (bv. Helmut Lotti zingt nummer dat door ander geschreven is, studiomuzikant speelt mee op plaat van Novastar, etc.) en voor de producenten.

De duur van deze rechten is momenteel 50 jaar na datum van opname en zou volgens het commissievoorstel verlengd worden tot 95 jaar, net zoals in de VS. In een compromistekst die op 23 april in het Parlement gestemd is werd uiteindelijk een verlenging tot 70 jaar overeengekomen.

Er zijn ook andere maatregelen opgenomen die ervoor moeten zorgen dat de verlenging ten gunste zou komen van de uitvoerende kunstenaars:

- Oprichten van een fonds waarin de producenten 20% van de inkomsten storten die gegenereerd worden tijdens de verlengde beschermingsduur. Dit fonds zou ten goede komen van de sessiemuzikanten.

- “use it or loose it-clausule”: als de platenmaatschappij tijdens de verlengde beschermingsduur de uitvoering niet opnieuw uitbrengt op plaat, krijgt de uitvoerende artiesten zijn volledige rechten (die hij meestal overgedragen heeft) terug. Hij kan ze dan zelf exploiteren of bij een andere platenmaatschappij gaan. Maar als de uitvoerende artiest zelf niets doet binnen de 5 jaar, verliest hij ook zijn rechten. Dan komt het werk in "het publieke domein" terecht, en rust er dus geen auteursrecht meer op.

Bedoeling van Commissie met voorstel van Richtlijn?

De Commissie stelde deze richtlijn voor als een sociale maatregel om meer geld naar de “arme” uitvoerende artiest te krijgen. Er wordt dan verwezen naar artiesten die op jonge leeftijd succes hadden, maar de inkomsten van deze werken zouden verliezen eens de auteurstermijn afloopt na 50 jaar , net wanneer ze op pensioensleeftijd komen en het geld dus het meest nodig hebben .

Werkelijke gevolgen van het voorstel?

Bij het maken van een plaat dragen de uitvoerende kunstenaars meestal hun rechten over aan de producent. De verlenging komt dus voornamelijk de producenten ten goede. Volgens een impact studie van de UK IP Office zou 90% van de inkomsten uit de duurverlenging ten goede komen van de producenten (slechts 10% dus voor de “arme” uitvoerende artiest). Dit komt neer op 200.000 tot 4.000.000 EUR extra inkomsten voor de 4 majors (EMI, Sony, Universal en Warner Music) per jaar. Dit in tegenstelling tot 0,5 EUR à 27 EUR (4 EUR à 58 EUR volgens andere studies) per jaar voor (onbekende) studiomuzikanten en 300 à 900 EUR per jaar voor bekende uitvoerende kunstenaars.

Gebruikers (consumenten, ondernemingen, televisiestations, telecomoperatoren, etc.) zullen langer en meer moeten betalen voor het gebruik van muziek. De billijke vergoeding die omroeporganisaties betalen, is bijvoorbeeld afhankelijk van de hoeveelheid beschermd repertoire. Als de bescherming langer duurt, zal er dus meer betaald moeten worden.